Litery (2016)

Twórczość Tomasza Różyckiego, poety z roczników siedemdziesiątych, nie jest kojarzona z młodą poezją. Jej wyraźna kontynuacyjność każe myśleć o Różyckim jako spadkobiercy gigantów modernizmu, który dzieli poetyckie doświadczenie ze swoimi poprzednikami, a nie z rówieśnikami. Poezja ta jest w sposób dosłowny i metaforyczny związana z przestrzenią.

„Tomasz Różycki jest poetą obdarzonym niezwykłą plastycznością słowa, siłą poetyckiej wyobraźni, przenikliwością spojrzenia. Pisze wiersze finezyjne, o czystym rysunku frazy, brzmiące w muzycznych rejestrach polszczyzny. Jest w nich wysoka nuta – ślad rozpoznania czegoś przejmującego, ślad intensywności doznania świata, intensywności widzenia. Te wiersze potrafią się śmiać, umieją bawić się jak dzieci. Ale przechowują też w sobie wulkaniczny żwir, ślady zakrzepłej krwi, popiół spalonych map”.

Paweł Próchniak

Tomasz Różycki należy do najwybitniejszych polskich poetów współczesnych.

W swoim dorobku Tomasz Różycki (ur. 1970) – poeta, tłumacz i krytyk – posiada pięć tomów wierszy (Vaterland, 1997; Anima, 1999; Chata umaita, 2001; Świat i Antyświat, 2003; Kolonie, 2007 – w finale „Nike”), poemat epicki Dwanaście stacji (2004 – Nagroda Fundacji im. Kościelskich) oraz zbiór Wiersze (2004). Laureat licznych nagród – m.in. „Zeszytów Literackich” im. Josifa Brodskiego (2006) , Arts & Literary Prize 3 Quarks Daily (2010). W 2023 Tomasz Różycki został laureatem Nagrody im. Wisławy Szymborskiej.

Książki Różyckiego ukazały się we Francji, Niemczech, Włoszech, na Słowacji i w Stanach Zjednoczonych. On sam tłumaczył m.in. Artura Rimbaud i Victora Segalena, w 2006 roku opublikował Rzut kośćmi Stéphane’a Mallarmégo.
Poeta mieszka w Opolu. Obecnie zasiada w jury Nagrody Fundacji im. Kościelskich.

Jego niezwykle bogata poetycka twórczość skupia uwagę na odwiecznym myśleniu o tajemnicach Światów ( wielu), o relacjach między ludźmi, o bezmiarach czasu i przestrzeni, które człowiek próbuje ogarnąć, o duchowości i poszukiwaniu własnego „ja”.